Cześć.

Cześć, przepraszam, że tyle czasu nie pisałam, ale po prostu nie mam dostępu do komputera. Na asku też mnie za często nie ma, bo ask nie działa na telefonie. Jeśli chcecie się ze mną skontaktować piszcie do mnie na ODPOWIE. Będzie mi miło :)

Co do "niego". Ostatnio z nim rozmawiałam. Normalnie. Zachowywałam się wobec niego  z dystansem i przeżyłam tę rozmowę :3 Doszłam do wniosku, że go nie kocham. To dobrze. Cieszę się. Życzę im szczęścia, może im się ułoży? Ja już definitywnie z nim skończyłam. Nie zamierzam się nim zadręczać i wpadać przez niego w dołki. To już nie moja sprawa.

Zastanawiam się jak będzie wyglądam moje życie. Jak wygląda. Nikt mnie w domu nie chce, ale to szczegół. Jak na razie jestem i będę. I to jest najważniejsze. Moje życie idzie w przód. Może idzie o za mocne słowo. Powiedziałabym raczej : toczy się. Tak zupełnie szczerze to nie wiem, co mam tu pisać. Co opisać. Nie wiem  nic. Może to przez to, że nic u mnie się nie dzieje? Ostatnio zrobiłam sobie przypinkę. Ma kształt kokardki i jest fioletowa. Przypnę sobie do torby. Chciałam też zrobić
sobie opaskę z kocimi uszkami, bo to tak fajnie wygląda, ale nie mam materiałów.

Może jutro spotkam się z przyjaciółką. Chcę jej o wszystkim powiedzieć. Może zrozumie, jak myślicie?

Od jakiegoś czasu tkwię w ogromnym osłupieniu. Nie wiem co czuję. Nic już nie wiem. To moja wina. Muszę zacząć żyć. Ale jak tu żyć, kiedy inni nawet nie chcą się z Tobą spotykać, hmm? To trudne. Tak ogólnie to wcale nie jest za dobrze... Ale czy kiedykolwiek było?
Żyję i nawet nie wiem co się ze mną dzieje. Spoglądam w lustro i błagam, żebym to nie była ja. Nie chcę być. Ale z drugiej strony chcę. Jestem ciekawa świata . Chcę odkrywać, tworzyć. Ale nie mam z kim..
Potrzebuję przyjaciela, który mnie zrozumie. Może okaże się, że już takiego mam? Oby tak było. Mnie już to całe życie zmęczyło.

„Udaję radość, której we mnie nie ma, ukrywam smutek, żeby nie martwić tych, którzy mnie kochają i troszczą się o mnie. Niedawno myślałam o samobójstwie. Nocą, przed zaśnięciem, odbywam ze sobą długie rozmowy, staram się odegnać złe myśli, bo byłaby to niewdzięczność wobec wszystkich, ucieczka, jeszcze jedna tragedia na tym i tak już pełnym nieszczęść świecie.”

Ucieczka.

Chcę uciec stąd, oddalić się
Zapomnieć o wszystkim co dobre i złe
Zapomnieć o wojnach i głupich sprawach
I o rzeczywistości...
Chcę uciec stąd, oddalić się
Zapomnieć o wszystkim co dobre i złe
Zapomnieć o wojnach i głupich sprawach
I o rzeczywistości...

Masz już dość
W serce wbity  cios
Dość już ran
Dusza już u nieba bram
Udało się, zabiłeś je
Ale czy to oznacza szczęście?

Założyłam facebooka specjalnie dla tych, którzy chcą porozmawiać ze mną prywatnie, można mnie zapraszać, wszystkich przyjmę i z chęcią nawiążę znajomość :)


Myślę. że to tyle na dziś. Nie wiem kiedy będzie następny wpis. Nie wiem nawet, czy chcecie go czytać, ale nic ;) Pozdrawiam Was wszystkich , dziękuję za obserwacje, komentarze i +1 pod postami, to miłe! Cześć!  ♥

Chyba moje życie.

To nie takie proste jak ja sobie myślałam. Myślałam, że po prostu zapomnę, ale nigdy nie dzieje się po mojej myśli. Chociaż się staram. Bo go nie chcę. Bo wiem jaki jest. Ale minie trochę czasu zanim zapomnę o Nim całkowicie. Kiedy go sobie przypominam zaczynam wytykać Jego wady i to przynosi rezultaty. Ten rozdział w moim życiu chcę już zamknąć. Chcę już mieć Go za sobą. Chcę zostawić Go daleko w tyle i zapomnieć... Tak po prostu zapomnieć... Lecz On nie daje mi spokoju. Niedawno napisał, że się za mną stęsknił. Jedyne co czułam wtedy do Niego w tamtej chwili to była pogarda. Bo co on sobie myśli skoro chodzi z Inną , a mi mówi, że tęskni? Ale tylko to napisał i już się nie odezwał. Do tej pory. Ale jak widać ja to przeżyłam, tylko szkoda mi tej jego "dziewczyny". No ale trudno, to już przecież nie moja sprawa, prawda?

Przedwczoraj w nocy płakałam. Dlaczego? Bo wiem, że wszystko przemija, że nic nie będzie tak jak dawniej, że już zawsze będzie inaczej, że nic nie powróci. Ale ja tego nie chcę, ja chcę żeby było tak samo. Chcę trwać w bezruchu, ja nie chcę dorosnąć, nie chcę. Chcę powrócić do dzieciństwa , kiedy to moją największą troską było to, że zamiast gadającej pandy dostałam jakieś badziewie na  święta. Nie chcę mieć problemów. Nie chcę myśleć. Chcę się cofnąć, wrócić do beztroskich czasów. Ale to tylko takie pierdolenie, bo nigdy się nie cofnę, bo życie już zawsze będzie gnało w przód, bo już nigdy nie będzie tak, jak dawniej, zawsze będzie inaczej. Miałam szansę, ale ją zmarnowałam, a teraz już jest za późno kurwa, za późno.


Wpadłam w zły nastrój, znów.

Boję się, że już nikt mnie nie pokocha. Że będę sama. Ale tak nie może być, prawda? Przecież każdy musi kogoś mieć. Idąc ulicą widzę zakochane pary. Idą za ręce. A ja zastanawiam się, czemu to nie ja jestem na miejscu tamtej szczęściary? Ale ja chyba muszę poczekać. Miłość do mnie przyjdzie. Ale ta świadomość , gdy budzę się rano i wiem, że nie mam dla kogo żyć jest przerażająca . Nie chcę tak, chcę kochać i być kochana. Muszę cierpliwie czekać, muszę zaczekać na miłość. Szkoda tylko, że z natury jestem strasznie niecierpliwa...

Spoglądasz w lustro
Spuszczasz głowę w dół
Marzy Ci się waga
Mniejsza o pół
To ciało które widzisz
Wad ma wprost w bród
Chcesz lżejsza być
Piękniejsza być
Ale przecież trzeba
realnie żyć...

Miłość przychodzi
Pożądana przez tłum
Idzie, jest już bliżej
Ale wpada w dół
Czy kiedyś wyjdzie
Tylko ona wie
My musimy czekać
Aż to stanie się...





Dziękuje bardzo moim obserwatorom , jest już Was 20! Miło jest widzieć kolejnego obserwatora, szybko wywołuje ten widok u mnie uśmiech na twarzy. Dziękuje także tym, którzy zaobserwowali mojego tumblr'a oraz ask'a, a także wszystkim po prostu czytającym moje posty. Dziękuje też za wszystkie komentarze, dobre słowa i tak dalej, jest mi niezmiernie miło!  Można się ze mną kontaktować tutaj -> MÓJ ASK





Tak poza tym  to dodałam nową funkcję. "+1". Jest tam na dole, przed komentarzem. Dzięki tej funkcji można polecać mojego bloga, jeśli się podoba . Wystarczy tylko konto Google :)


Na dziś chyba tyle. Dziękuje za przeczytanie tego posta i zachęcam do udzielania opinii

Nic-takiego.

Nie zamierzam się Nim przejmować, postaram się zapomnieć i myślę, że mi się uda. Teraz On już dla mnie nie istnieje. To tylko człowiek, który przewrócił moje życie do góry nogami i zostawił. Ale to dobrze , już nie mam problemów przez niego, jest mi lżej. Myślę, że znalazłam sobie nowy obiekt westchnień. Myślę, że od zawsze go miałam. Ale niestety wiem, że on jest dla mnie tylko niedosięgalnym marzeniem, bohaterem moich snów, nigdy nie będzie mój. Ale przeżyję. Może w przyszłości los obdarzy mnie kimś wyjątkowym. Mam nadzieję.

Chciałabym sprostować pewne rzeczy, o które pytacie mnie na ask'u :

`Nie tnę się, na asku dostałam kilka pytań dotyczących tego tematu, dlatego postanowiłam się wypowiedzieć na ten temat. Uważam, że cięcie się jest bez sensu. Ja rozumiem, przynosi to ulgę, patrzenie na krew, robiące się bąbelki krwi, ale naprawdę, nie warto. Zostaną blizny. A blizny według mnie są najgorsze. Bo kiedy nadejdą wymarzone dni radości, spojrzymy na te blizny mówiąc "Po co ja to zrobiłem?". Przypomną nam się smutne chwile i niemalże natychmiast wróci zły humor. Dla niektórych blizny są jak tatuaże. Ja też je postrzegam w ten sposób, ale mimo tego nie chcę ich mieć. Blizny, podobnie jak tatuaże, wspominają różne momenty naszego życia, ale czy na pewno warto je wspominać? Definitywnie uważam, że nie. Po prostu nie warto. Bo co nam z tego przyjdzie? Nic.

Istnieje też ten program z motylkami. Uważam , że to dobra rzecz, ale pod warunkiem, że ktoś inny, na kim Ci zależy namaluje tego motylka. Samemu to pewnie nic nie da. Ja na przykład zabiłabym takiego motylka bez wahania. A Wy co o tym sądzicie?

Tak więc podsumowując wszystko: nie warto się ciąć. Jeśli macie taką ochotę to napiszcie sobie wady i zalety tego czynu. Poproście bliską osobę o narysowanie Wam motylka na nadgarstku, zwierzcie się jej z problemów, myślę, że to może Wam w jakimś stopniu pomóc.!

`Nie chcę popełnić samobójstwa. Boję się śmierci, boję się nawet ciąć nadgarstki. A dlaczego się boję? Bo nie wiem, co jest po śmierci. Co z tego, że się zabiję, skoro może być jeszcze gorzej. Czy aby na pewno warto zaryzykować życie, aby się tego przekonać? Moja odpowiedź brzmi: nie. Nie warto. Śmierć i tak do nas przyjdzie, więc po co mamy ryzykować przedwcześnie? Starajmy się przeżyć nasze życie w miarę dobrze, szukając szczęścia. Według mnie po życiu następuje wybór. Wybieramy albo bycie duchem, albo odrodzenie jako inny człowiek kosztem utracenia wspomnień. Moja teoria o życiu po śmierci prawdopodobnie jest błędna, ale tak właśnie uważam.

`Piszecie do mnie, że nie warto się załamywać, że będzie dobrze. Ja osobiście nie zamierzam się załamywać z Jego powodu. On jest już dla mnie nikim, On już nie istnieje. A co do tego, że będzie dobrze to nie wiadomo. Bardzo bym chciała, żeby tak było, ale jak będzie, to czas pokaże.Jak na razie patrzę na świat dość pesymistycznie, wiem, że nie będzie dobrze. Może w dalekiej przyszłości, ale nie teraz. A ja właśnie chciałabym żeby było dobrze teraz.

`Zdjęcia dodawane tutaj nie przedstawiają mnie. Podobają mi się chude dziewczyny, lubię patrzeć na krew, co nie znaczy, że się tnę. Te zdjęcia/gify podobają mi się, trafiają w mój gust.

Lubię pisać o śmierci, nie uważam, że jest to temat, którego nie można poruszać. Myślę, że powinniśmy o tym rozmawiać, aby coraz więcej wiedzieć.

Jeśli macie jakieś komentarze, bądź uwagi lub chcecie się ze mną zapoznać, porozmawiać, możecie pisać do mnie na ASKU

Serdecznie dziękuje moim obserwatorom, bardzo bardzo Wam dziękuje. Jesteście już grupą liczącą 12 osób. Jestem Wam za to ogromnie wdzięczna, dziękuje za to, że jesteście, pomagacie mi, obserwujecie. Jeśli Ty masz taką możliwość, może mnie zaobserwujesz? Obserwatorzy dodają mi otuchy, jeśli masz taką możliwość, chcesz czytać moje posty, zaobserwuj mnie.! Ty będziesz miał(a) szybszy dostęp do mojego bloga, a ja będę szczęśliwsza~!

NIE PRZECZYTAŁEŚ = NIE KOMENTUJ

KOMENTARZE TYPU "SUPER BLOG" BĘDĄ USUWANE, GDYŻ SĄ MAŁO KREATYWNE I MOŻE TO BYĆ SPAM, KTÓRY KTOŚ WYSYŁA NA KAŻDY BLOG, BEZ CZYTANIA JEGO ZAWARTOŚCI.

Idąc ulicą spoglądasz w dół

I myślisz " czym jest uczuć mur?"

A gdy spotykasz miłość swą

Uważasz, że mur nie tyczy Cię już

Lecz gdy zaczyna coś psuć się

Zaczynasz sens muru rozumieć.

 

Luxtorpeda.

W krainie nigdzie-nigdzie zaplątany sam w sobie

Trochę egoistycznie siedzę i nic nie robię

Ciało jest obecne, grzeczne i na kanapie

Duch wolny się wyrywa i hula razem z wiatrem

Jestem sobą? Może nie?

Może to ktoś zaklął mnie?

W swoim ciele obca tak

Garstki uczuć wciąż mi brak

Czuję pustkę (może lęk?)

Co zrobię? Przeżyję, czy nie?

Wszystkie 'wiersze' są mojego autorstwa. Jedynie teksty piosenek nie są moje. 

To chyba wszystko co chciałam Wam przekazać, zachęcam do obserwowania ( nie zmuszam ).

 No to... pa.. Pozdrawiam Was, moich Czytelników i zachęcam do wyrażania swoich szczerych opinii.