Źle się czuje. Mam niby chłopaka, ale nie jest tak jak być powinno. Bo powinno być dobrze prawda? Wiedząc, że on jest online a nie pisze źle się z tym czuje. Widzę jak udziela się na portalach społecznościowych, jak tętni życiem. A ja? Źle się czuje. Łzy same napływają mi do oczu kiedy właśnie to piszę. Mam nadzieje , że ktoś to czyta, że ktoś mi pomoże, ale pewnie nie. Mam ochotę wejść do grobu, zniknąć. Tak po prostu już nigdy się nie pokazać. Tak po prostu. Chciałabym zadać mu pytanie "dlaczego nie piszesz? czy już mnie nie kochasz?"" ale on pewnie zaprzeczyłby. Jak zawsze. Albo po prostu napisał "ojkochanie..." To nie ma sensu. Ta znajomość nie ma sensu. Cały ten szajs jest do dupy.Wszystko jest do dupy. A przecież mogłam go nie poznać. Mogłam do niego nie pisać, mogłam się nie zakochać, mogłam być mądrzejsza. Ale już jest za późno. Już jest za późno. Czuję, że moje życie to jedno wielkie badziewie, jeden wielki szajs, pieprzony szajs. Nasz "związek " nie ma sensu. NIC nie ma sensu. Wszystko jest do
Moja przyjaciółka ma zajebistego chłopaka. Cały czas wyznaje jej miłość, widać, że naprawdę mu zależy, że chce jej. A mój? Kompletne gówno. JA jestem gównem. Nie potrafię znaleźć tematu do rozmowy, nie potrafię powiedzieć mi moich uczuć. Rzygać mi się chce tym wszystkim. Ślady po moich zębach na ręce nadal widoczne. Złość i nerwowość to ja. Nie dziwię się, że nikt ze mną nie wytrzymuje. NIKT.
.
.
.
.
.
.
THE END.
PAPA.
